Aşk adına işlenmiş bütün günahlarımı kutsal sayarak, yağmalanmış gecelerimin hüznünü bir bohça gibi sırtıma vurarak, tutkumu ve öfkemi, tutuklandığım gözlerinin rengine boyayarak gelirim. Hiç saklamadım duygularımı. Ama bir çocuk var ki içimde asırlardır uykuda. Asıl o uyandığında ben hayata daha çok sarılıyorum. Konuşmaya hasret o çocuk. Artık uyusun istemiyorum. Onu uyandıracaksan ve büyüteceksen gelirim…
Hep seni, sana, bütün ağırlığına rağmen taşıyacağıma inan. Ve kuşatma altındaki düşlerimi ve düşlerimdeki gülüşlerini, senin kanatmayacağına inanayım. Seni anlamak için kırdığım bütün tümceleri onaracağına inanayım, inandır beni gelirim. Bakışlarımla okşayarak yüzünü, gece yarısının hasretinin yoldaşı olurum. Bölünmüş düşlerinden bak bana, hep konuk olurum sana…
Şiirlerinde hep yeni umutları, yeni sevdaları anlatan bir şair gibi sana dair dizeler yazarım. Seni anlatamayacak her sözcüğü kullanılır kılarım. Salıveririm yüreğimi bir ezginin notalarına. Söyle şarkımı gelirim.
Rotasını kaybetmiş bir gemi gibi fırtınadan fırtınaya sürüklenirken “kara göründü” diye bağıran bir tayfanın sesindeki mutluluğu taşırım ben. Limanım sensin. Bir tek sana sığınırım korku dolu dev dalgaların şiddetinden. Aç kapılarını gelirim…
Utangaçlığımı, güçsüzlüğümü, üzerini yalanlarla örttüğüm hatalarımı bırakarak, acı ve gözyaşlarımı unutarak, umutlarımın da ellerinden tutarak gelirim. Silinmiş kimliklerden süzüp getirdiğim sevdamı alıp büyütesin, kalbine yerleştiresin diye gelirim…
Biz seninle ölür gibi öpüşmeli, öpüşür gibi bölüşmeliyiz hayatı hesapsız mekânlarda ve zamansızca. Ayın karanlık yüzünü düşün. Başını göğsüme yaslayıp sustuğunda, belki de ömründe ilk defa geçmişteki hoyrat sevdalara inat sen de yum gözlerini, sevdan ile dağla yüreğimi…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder